بر زبان گرچه نمی آری و کتمانش کنی
چشم تو می گوید آن حرفی که پنهانش کنی

وعده هایت را خودت باور نداری زاهدا
بر سر نیزه چرا باید که قرآنش کنی

رنگ خونست اشک این مردم نه که مانند آب
این چه تفسیری که می خواهی تو  بارانش کنی

هی برای  آرزویت   فکر  قربانی    مباش
آرزوها را تو بایستی که قربانش کنی

گفته بودم کم به حرف  اهل منبر  گوش کن

او جهان ر اچون خودش خواهد پریشانش کنی

من که ازچشم تومی‌خوانم که می خواهد دلت
فرصتی دستت بیفتد کاش جبرانش کنی

چشم دلبر راست می گوید تو باید عاشقا
جان شیرین را فدای هر دو چشمانش کنی

بهرام باعزت

خواهی اگر از روی سپید تو  شود خیره جهانی
عاشق شو و بر  موی سیاه صنمی دل بده آنی

برلوح دلت نقش بزن مهر  بت سلسله مویی
تا فاش کنی راز همایون قلم  و صورت مانی

با رشته ی مویی اگر از چاه طبیعت به در آیی
شیرین لبت آگه کند از نکته و اسرار نهانی

سرسلسله ی عشق وجنون تا نشوی ره ندهندت
در حلقه ی  ارباب نظر پیشه و اصحاب معانی

از منزلت گوشه  ی محراب شوی آنگهی آگه
که از خط ابروی پر از راز  کنی کسب نشانی

از راز زوایای خوش اقبالی ات وروی سپیدی
گفتم سخنی با تو اگر بشنوی آنگونه که دانی

بهرام باعزت

تو را با هرکه می بینم به روی خود نمی آرم

نمی خواهم بدانی چه غمی در سینه ام دارم

مرام عاشقان غیر از دعای خوبرویان نیست

خدا داند به غیر از این نبوده لحظه ای کارم

جمال و روی جانان دیدن وجان را فدا کردن

در آی از در ببینی تا به شور و شوق بسیارم

اگرکه قبض و بسط عشق را باهم ندیدی تو

سحر خندیدنم را بین و شبها گریه ی زارم

کرامات لب سرخ تو را جز من نمی داند

زر سرخی به دامن دائم و پیوسته می بارم

کنون هر بی سر و پایی سر سیر سما دارد

منم تنها که سر بر سیر چشمان تو بسپارم

بهرام باعزت

غزل

غزل